طراحی الگوهای قراردادی جدید برای توسعه میادین هیدروکربوری ایران: بررسی و نقد قانون جدید وزارت نفت

نویسندگان

دانشگاه شهید بهشتی

چکیده

چکیدهنظام قانونی و قراردادی حاکم بر حوزه بالادستی صنعت نفت ایران و به تبع آن جذبسرمای هگذاری خارجی در این حوزه همواره فراز و نشی بهای فراوانی را پشت سر گذاشتهبه گون های که قوانین و مقررات مختلفی برای نظا ممند ساختن این حوزه تاکنون تصویبشده است. گرچه فرایند جذب سرمای هگذاری خارجی در بخش نفت و گاز ذی ل ماده 6قانون نفت 1366 به طور مطلق ممنوع گردید لکن این نگرش با گذشت زمان تحتتأثیر ملاحظات اقتصادی و فنی به تدریج در چارچوب قوانین بودجه و برنامه ه ای پنجساله توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اصلاح و الگ وی قراردا دی بی ع متقابل بهعنوان یگانه الگوی مجاز حاکم بر صنعت نفت ایران شد. لازم به ذکر است ک ه آشکارگردیدن خلأها و کاست یهای این قالب قراردادی از یک سو و تغییر اوضاع و احوال حاکمباعث گردید تا قانون گذار در سال 1391 گام جدیدی را در راستای توسعه و تکامل نظامقراردادی حاکم بر توسعه میادین هیدروکربوری بردارد و ذی ل بند 3 از بخش "ت" ازماده 3 قانون وظایف و اختیارات وزارت نفت صریحا مجوز طراح ی الگوه ای قراردا دیجدید از جمله مشارکت را صادر نماید. حال سؤال این است که آیا این مقرره ظر فی ت وبستر قانونی لازم را بر ای تحول نظام قراردا دی ح اکم بر اکتشاف و توسعه منابع

کلیدواژه‌ها