ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های حاکم بر تبلیغ در فضای مجازی در چارچوب حقوق مصرف

نویسندگان

1 استاد دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی

2 کارشناس ارشد حقوق اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی

3 کارشناس ارشد حقوق اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی و دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشگاه تهران

چکیده

چکیدهتبلیغات الکترونیکی یکی از مراحل بازاریابی در فضای مجازی است. ماهیت فرامرزی تجارت الکترونیکی سبب تغییرات گسترده‏ای در زمینه‏های مختلف از جمله تبلیغات شده است. تبلیغات در فضای مجازی این قابلیت را دارد،که منشأ سوءاستفاده تبلیغ‏کنندگان شود. به این ترتیب که کالاها یا خدماتی را تبلیغ کنند که برای سلامتی مصرف‏کننده مضر باشد. ممکن است این تبلیغات در برگیرنده اطلاعاتی خلاف واقع بوده که سبب گمراهی مصرف‏کننده شود یا اطلاعات ارائه‌شده در خصوص ویژگی‌های محصول، از شفافیت کافی برخوردار نباشد. به‌علاوه برخی رویه‏های تبلیغاتی به نقض حریم خصوصی مصرف‏کننده می‏انجامد. همسو با تغییرات ایجاد شده ناشی از فناوری اطلاعات و ارتباطات[1] و به منظور حمایت از مصرف‏کننده سایبری، حاکمیت قواعد و اصول ویژه‌ای در حوزه تبلیغات الکترونیکی ضروری است. قواعد حقوقی در حوزه تبلیغات الکترونیکی به دو دسته تقسیم می‏شود. دسته اول، قواعدی است که منبع آن عرف خاص حرفه‌ای است و دسته دوم قواعد مبتنی بر مصوبات دولت‌ها است. مطالعه قواعد مذکور در پرتو قانون تجارت الکترونیکی ایران،[2] با عنایت به دستورالعمل‏های اتحادیه اروپا[3] و قواعد راهنما و رویه‌های حرفه‏ای اتاق بازرگانی بین‏المللی[4] موضوع این نوشتار است.[1]. Information Communication Technology (ICT)..[2] قانون تجارت الکترونیکی ایران مصوب 17/10/1382 مجلس شورای اسلامی است..[3] دستورالعمل  (Directive)از جمله مصوبات ارکان قانون‌گذاری اتحادیه اروپا یعنی شورای وزیران و پارلمان اروپایی است. جهت معرفی این دستورالعمل‌ها از دو عدد و یک علامت اختصاری استفاده می‌شود. عدد اول از سمت چپ سال تصویب و عدد بعد از ممیز، شماره خود دستورالعمل است.[4]. International Chamber of Commerce (ICC).

عنوان مقاله [English]

...........